حقوق اغلب در کشورهای مختلف در اختیار طرف‌های مختلف است. قلمرو بخشی از هر حق است و باید دقیق ثبت شود.
حقوق یک اثر اغلب بر اساس قلمرو اعطا می‌شود: یک طرف ممکن است اثری را در برخی کشورها کنترل کند و در برخی نه. هر کسی که محتوا را مدیریت می‌کند، به آن مجوز می‌دهد یا ادعا ثبت می‌کند باید این را بفهمد.
بیان حقوق تا وقتی نگوید کدام حق، کجا، برای چه مدت و آیا انحصاری است ناقص است. بخش «کجا» همان قلمرو است. قلمرو می‌تواند یک کشور باشد، گروهی از کشورها، یا «همه‌جا به‌جز» یک فهرست.
هرگز فرض نکنید حقوق جهانی‌اند. یک مجوز ممکن است فقط چند کشور را پوشش دهد و طرف دیگری همان حقوق را در جای دیگر داشته باشد. اگر رکوردی «جهانی» می‌گوید، باید مدرکی از آن پشتیبانی کند.
پلتفرم‌ها جهانی‌اند، اما مجوزها نه. وقتی دارندهٔ حقوق از ابزاری مثل Content ID استفاده می‌کند، اطلاعات مالکیتی که ارائه می‌دهد، از جمله قلمروها، تعیین می‌کند سیاست‌هایش کجا اعمال شوند. سیاست باید فقط جایی اعمال شود که دارندهٔ حقوق واقعاً محتوا را کنترل می‌کند. صفحهٔ رسمی استفاده از Content ID توضیح می‌دهد مالکیت در چارچوب برنامه چگونه اداره می‌شود؛ ابزارهایی از این نوع فقط در اختیار دارندگان حقوق واجد شرایط و شرکای تأییدشده‌اند، نه همهٔ حساب‌ها.
در موسیقی، ضبط صدا و اثر آهنگسازی حقوقی جداگانه‌اند و ممکن است دست طرف‌های متفاوتی باشند، با قلمروهای متفاوت برای هر کدام. اجازهٔ همگام‌سازی لایهٔ دیگری است.
فقط مفهومی. هر قرارداد را بررسی کنید.
قوانین و ابزارها را YouTube و قراردادهای شرکا تعیین می‌کنند و می‌توانند تغییر کنند. برای تصویر گسترده‌تر، دورهٔ مدیریت پیشرفتهٔ حقوق را ببینید.